ΤΡΙΤΗ 13 ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ 2005....

02:00ξεκίνησαν οι πόνοι
...'Ηρθε η μεγάλη μέρα.
Και τώρα τρέχουμε!!
Ναι, τρέχουμε.
Που πάμε;Δεν εχω αντοχές και διάθεση να πάω πουθενά.Απο την άλλη πρέπει να βγεί γιατι πονάει.Πάει τα έχασα!!!
Μέχρι τις 14:45 που γέννησα έψαχνα να "βρώ" την ωραιότερη μέρα της ζωής μου.
Και ξαφνικά την βρήκα..
'Η μάλλον τον είδα.3920κιλά 52εκ.Μια κλασσική χαζομαμά;Μπορεί.
Σάββατο βγήκαμε, Δευτέρα πήγαμε στο ΠΑΙΔΩΝ.Ουρολοίμωξη.Εκει ξεκίνησε το ''ΓΙΑΤΙ ΣΕ ΕΜΕΝΑ?''.Μετά απο εφτά μέρες που βγήκαμε και είδα τα χειρότερα είπα πάλι καλα και δεν ξαναμίλησα.
Πέρασαν οι μήνες.Συνεχίζουμε με ceclor και εξετάσεις αλλά θα γίνει καλά.
Γιατι όλοι σου μιλάνε πριν κάνεις το παιδί για τα καλά και μετά σου εξιστορούν τον Εφιάλτη στον δρόμο με τις πάνες.Είναι αργά, το ζώ!!!Δεν μπορώ να πώ,είναι αρκετά ήσυχο παιδί.Στους κολικούς τον ακούσαμε να κλαίει μόνο ένα βράδυ.Τώρα έβγαλε δύο δόντια και κάτι ψιλοκαταλάβαμε.Ζώ μέσα στο άγχος και την αγωνία.Δεν μπορούσα ποτέ να φανταστώ ότι θα άκουγα στήν τηλεόραση μωρό να κλάιει και θα έτρεχα σαν (οχι σαν) την τρελλή.
Τα καλύτερα έρχονται...:)